4 Ekim 2008 Cumartesi

Queen - Queen II (1974)

Progresif severlerin (özellikle 70’lerin müptelası olmuş kısım) ne denli haz ettikleri bir gruptur bilmiyorum ama bence o dönemin çok ötesinde bir müzik yaptıkları aşikardır. Açıkçası benim tanışmam (tıpkı bundan öncekiler gibi) çok eskilere dayanmıyor. Cyphre sayesinde tanıdığım bir metalcore grubunun coverladığı “Bicycle Race”i dinlemem kısmen ön yargılarımı yıkmamı sağlamıştı. (fevkalade stereo oyunlarıyla bezenmiş bir parçadır kendisi) Tüm ön yargılarımdan kurtulmam “Bohemian Rhapsody”i dinlememle gerçekleşti. Sonra baştan başlayarak diskografilerini yoklamaya başladım ki takıldığım albüm tam da Queen II oldu.

Açılış introsundan “Father to son”a geçişle başlayan bir transition obsesifliği neredeyse albümün tamamına yayılmış durumda. Mercury hiçbir hemcisinde (sanırım Jon Anderson’ı ayrı tutmak lazım) rastlayamayacağınız tizlikte bir sese sahip. Hayal bile edemeyeceğimiz notaları basmakta zerre zorlanmayan bir gırtlağa sahip. (toprağı bol olsun diyelim) White Queen ve The March of The Black Queen arasında yapacağınız karşılaştırmalar, sesi hakkında daha fazla bilgi sahibi olmanıza yetecektir. Brian May, kendi üretmiş olduğu gitarı Red Special ve kullandığı ilginç synthesizerlarla ön plana çıkıyor. Some Day One Day de onun tamamen besteleyip sesini verdiği parça. Hoş bir ballad. Roger Taylor grubun asi çocuğu, türlü çığlıklarla agrasyonun boyutlarını artırmakta ayrıca annelere ithaf ettiği The Loser in the End i besteleyip vokallerini yapmış kişi. Davul partileri zaman zaman çok yavan gelmesine rağmen, neredeyse hiç mi hiç sırıtmamıştır grup tarihi boyunca. John Deacon ölesiye mütevaziliğinin ardında yatan müzikal açlığını bestelerde göstermiştir. Bas partileri Brian May den yana kalmaz güzellikte ve yaratıcılıktadır. Albüm baştan sona şaheserlerle bezenmiş, en önemlileri de saykodelyayı damarlarınızda hissedebileceğiniz The Fairy Feller’s Master Stroke ve Mercury ‘nin bestesi olan (mutlaka ağzınıza yapışacaktır) Funny How Love Is ile birlikte White Queen ve The March of the Black Queen ikilisi (Mercury nin iki parça arasındaki vokal farklılıklarına dikkat etmenizi öneririm) ve son olarak Ogre Battle ki erken dönem nwobhm çalışmalarına örnek olabilecek agrasyon ihtiva etmektedir.

QUEEN

Freddie Mercury / Vokal, Piyano, Harpsikord
Brian May / Gitar, Piyano, Zil, Vokal
Roger Taylor / Perküsyon, Çığlıklar, Vokal
John Deacon / Bass, Akustik gitar

QUEEN II

1 - Procession (1:12)
2 - Father to Son (6:12)
3 - White Queen (As It Began) (4:33)
4 - Some Day One Day (4:21)
5 - Loser in the End (4:01)
6 - Ogre Battle (4:08)
7 - Fairy Feller's Master-Stroke (2:39)
8 - Nevermore (1:17)
9 - March of the Black Queen (6:03)
10 - Funny How Love Is (3:14)
11 - Seven Seas of Rhye (2:48)

7 yorum:

Louis Cyphre dedi ki...

bismillah!

Sir Aenas dedi ki...

Bohemian Rhapsody'de güzel parçadır. Bu arada Queen sever varmı diye merak ederdim hep. Varmış :D

man on the prowl dedi ki...

queen'in az bilinen yüzünü görmen ne kadar güzel. queen saykodelik rock/metal yapıyordu zamanında desen kimse inanmaz:)

Adsız dedi ki...

arkadasım ben queenı 2008 yaz tatılınde tanıdım cook sevıyorum.sızle paylasmak ıstıyorum.gelım grub kuralım arkı olalım. muusultafa_2005@hotmail.com

Adsız dedi ki...

pardoon musultafa_2005@hotmail.com

Demet dedi ki...

Quenn sevilmez mi:) Paylaşım için teşekkürler...

Adsız dedi ki...

https://yadi.sk/d/_9iqtvOTmWEcg